Ben kazandıkları büyük,
Kaybettikleri büyük olan bir insanım.
Hayatı kumar gibi yaşamayı sevmem.
İnandığım uğruna
Her şeyi veren insanım.
Canımı bedende tutmayı sevmem.
Ya zafere ulaşacaktır verdiğim mücadelem
Ya da kuruyacaktır
Damarımda kan
Gözümde nem...
Senin uğruna mı sevgilim,
Senin için mücadele eder
Bedenimdeki her zerrem...
...M.r.Ö.
Reşat Öztoprak
...ve Vuslat Zamanı Geldi Kadın!
11 Ocak 2011 Salı
7 Ocak 2011 Cuma
Cavit Şafak-Hislerim
Halimi arz edecek hiç kimse bulamadım,
Bilmem ki acep neden?
Hislerimin hiçbir an hakimi olamadım,
Yoktu beni bir lahza olsun teselli eden...
Herzaman kendi hissimle başbaşa kaldım,
Bazen ağladım
Bazen de güldüm.
Bazen de ümitsiz hayale daldım,
Uyandım kendimi serapta buldum...
Kaldırdım başımı ah ederek,
Bu bir yalanmış eyvah diyerek.
Yürüdüm meçhule doğru sendeleyerek,
Yaslandım bir ağaca titreyerek...
O ağaç ki,
Benden daha bedbaht,
Öyle bir hali var ki heyhat!
Sen de mi geldin bana misafir?
Otur diyor,
Bana da musallat hüsran denen kafir...
Oturdum gölgesine bu gönül ağacının,
Baktım dalları var
Yaprağı yoktu.
Olması lazımdı yapracığının,
Meğer ben saçımı,
O da yaprağını döktü.
Demek ki ikimiz de birden terk-i sevda ediyorduk.
Artık geçti serden diye şarkı söylüyorduk...
Durdu bir an,
Ne var dedim.
Bak dedi, dinle!
Kulağımı sese verdim.
Bu bir canan dedi gel benimle,
Baktım yeşeriyordu biraz.
Dedim hayret, ne bu vaziyet?
Bu gönül ağacıdır dedi, yaprak döker fakat ihtiyarlamaz...
Cavit Şafak
1954 İskenderun
24 Aralık 2010 Cuma
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
