Halimi arz edecek hiç kimse bulamadım,
Bilmem ki acep neden?
Hislerimin hiçbir an hakimi olamadım,
Yoktu beni bir lahza olsun teselli eden...
Herzaman kendi hissimle başbaşa kaldım,
Bazen ağladım
Bazen de güldüm.
Bazen de ümitsiz hayale daldım,
Uyandım kendimi serapta buldum...
Kaldırdım başımı ah ederek,
Bu bir yalanmış eyvah diyerek.
Yürüdüm meçhule doğru sendeleyerek,
Yaslandım bir ağaca titreyerek...
O ağaç ki,
Benden daha bedbaht,
Öyle bir hali var ki heyhat!
Sen de mi geldin bana misafir?
Otur diyor,
Bana da musallat hüsran denen kafir...
Oturdum gölgesine bu gönül ağacının,
Baktım dalları var
Yaprağı yoktu.
Olması lazımdı yapracığının,
Meğer ben saçımı,
O da yaprağını döktü.
Demek ki ikimiz de birden terk-i sevda ediyorduk.
Artık geçti serden diye şarkı söylüyorduk...
Durdu bir an,
Ne var dedim.
Bak dedi, dinle!
Kulağımı sese verdim.
Bu bir canan dedi gel benimle,
Baktım yeşeriyordu biraz.
Dedim hayret, ne bu vaziyet?
Bu gönül ağacıdır dedi, yaprak döker fakat ihtiyarlamaz...
Cavit Şafak
1954 İskenderun
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder